गोप्य ऊचुः जयति ते ऽधिकं जन्मना व्रजः श्रयत इन्दिरा शश्वद् अत्र हि । दयित दृश्यतां दिक्षु तावकास् त्वयि धृतासवस् त्वां विचिन्वते ॥
gopya ūcuḥ jayati te 'dhikaṃ janmanā vrajaḥ śrayata indirā śaśvad atra hi / dayita dṛśyatāṃ dikṣu tāvakās tvayi dhṛtāsavas tvāṃ vicinvate //
शरद्-उदाशये साधु-जात-सत्- सरसिजोदर-श्री-मुषा दृशा । सुरत-नाथ ते ऽशुल्क-दासिका वर-द निघ्नतो नेह किं वधः ॥
śarad-udāśaye sādhu-jāta-sat- sarasijodara-śrī-muṣā dṛśā / surata-nātha te 'śulka-dāsikā vara-da nighnato neha kiṃ vadhaḥ //
विष-जलाप्ययाद् व्याल-राक्षसाद् वर्ष-मारुताद् वैद्युतानलात् । वृष-मयात्मजाद् विश्वतो भयाद् ऋषभ ते वयं रक्षिता मुहुः ॥
viṣa-jalāpyayād vyāla-rākṣasād varṣa-mārutād vaidyutānalāt / vṛṣa-mayātmajād viśvato bhayād ṛṣabha te vayaṃ rakṣitā muhuḥ //
न खलु गोपीका-नन्दनो भवान् अखिल-देहिनाम् अन्तरात्म-दृक् । विखनसार्थितो विश्व-गुप्तये सख उदेयिवान् सात्वतां कुले ॥
na khalu gopīkā-nandano bhavān akhila-dehinām antarātma-dṛk / vikhanasārthito viśva-guptaye sakha udeyivān sātvatāṃ kule //
विरचिताभयं वृष्णि-धूर्य ते चरणम् ईयुषां संसृतेर् भयात् । कर-सरोरुहं कान्त काम-दं शिरसि धेहि नः श्री-कर-ग्रहम् ॥
viracitābhayaṃ vṛṣṇi-dhūrya te caraṇam īyuṣāṃ saṃsṛter bhayāt / kara-saroruhaṃ kānta kāma-daṃ śirasi dhehi naḥ śrī-kara-graham //
व्रज-जनार्ति-हन् वीर योषितां निज-जन-स्मय-ध्वंसन-स्मित । भज सखे भवत्-किङ्करीः स्म नो जलरुहाननं चारु दर्शय ॥
vraja-janārti-han vīra yoṣitāṃ nija-jana-smaya-dhvaṃsana-smita / bhaja sakhe bhavat-kiṅkarīḥ sma no jalaruhānanaṃ cāru darśaya //
प्रणत-देहिनां पाप-कर्षणं तृण-चरानुगं श्री-निकेतनम् । फणि-फणार्पितं ते पदाम्बुजं कृणु कुचेषु नः कृन्धि हृच्-छयम् ॥
praṇata-dehināṃ pāpa-karṣaṇaṃ tṛṇa-carānugaṃ śrī-niketanam / phaṇi-phaṇārpitaṃ te padāmbujaṃ kṛṇu kuceṣu naḥ kṛndhi hṛc-chayam //
मधुरया गिरा वल्गु-वाक्यया बुध-मनोज्ञया पुष्करेक्षण । विधि-करीर् इमा वीर मुह्यतीर् अधर-सीधुनाप्याययस्व नः ॥
madhurayā girā valgu-vākyayā budha-manojñayā puṣkarekṣaṇa / vidhi-karīr imā vīra muhyatīr adhara-sīdhunāpyāyayasva naḥ //
तव कथामृतं तप्त-जीवनं कविभिर् ईडितं कल्मषापहम् । श्रवण-मङ्गलं श्रीमद् आततं भुवि गृणन्ति ये भूरि-दा जनाः ॥
tava kathāmṛtaṃ tapta-jīvanaṃ kavibhir īḍitaṃ kalmaṣāpaham / śravaṇa-maṅgalaṃ śrīmad ātataṃ bhuvi gṛṇanti ye bhūri-dā janāḥ //
प्रहसितं प्रिय-प्रेम-वीक्षणं विहरणं च ते ध्यान-मङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदि स्पृशः कुहक नो मनः क्षोभयन्ति हि ॥
prahasitaṃ priya-prema-vīkṣaṇaṃ viharaṇaṃ ca te dhyāna-maṅgalam / rahasi saṃvido yā hṛdi spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi //
चलसि यद् व्रजाच् चारयन् पशून् नलिन-सुन्दरं नाथ ते पदम् । शिल-तृणाङ्कुरैः सीदतीति नः कलिलतां मनः कान्त गच्छति ॥
calasi yad vrajāc cārayan paśūn nalina-sundaraṃ nātha te padam / śila-tṛṇāṅkuraiḥ sīdatīti naḥ kalilatāṃ manaḥ kānta gacchati //
दिन-परिक्षये नील-कुन्तलैर् वनरुहाननं बिभ्रद् आवृतम् । घन-रजस्वलं दर्शयन् मुहुर् मनसि नः स्मरं वीर यच्छसि ॥
dina-parikṣaye nīla-kuntalair vanaruhānanaṃ bibhrad āvṛtam / ghana-rajasvalaṃ darśayan muhur manasi naḥ smaraṃ vīra yacchasi //
प्रणत-काम-दं पद्मजार्चितं धरणि-मण्डनं ध्येयम् आपदि । चरण-पङ्कजं शन्तमं च ते रमण नः स्तनेष्व् अर्पयाधि-हन् ॥
praṇata-kāma-daṃ padmajārcitaṃ dharaṇi-maṇḍanaṃ dhyeyam āpadi / caraṇa-paṅkajaṃ śantamaṃ ca te ramaṇa naḥ staneṣv arpayādhi-han //
सुरत-वर्धनं शोक-नाशनं स्वरित-वेणुना सुष्ठु चुम्बितम् । इतर-राग-विस्मारणं नृणां वितर वीर नस् ते ऽधरामृतम् ॥
surata-vardhanaṃ śoka-nāśanaṃ svarita-veṇunā suṣṭhu cumbitam / itara-rāga-vismāraṇaṃ nṛṇāṃ vitara vīra nas te 'dharāmṛtam //
अटति यद् भवान् अह्नि काननं त्रुटि युगायते त्वाम् अपश्यताम् । कुटिल-कुन्तलं श्री-मुखं च ते जड उदीक्षतां पक्ष्म-कृद् दृशाम् ॥
aṭati yad bhavān ahni kānanaṃ truṭi yugāyate tvām apaśyatām / kuṭila-kuntalaṃ śrī-mukhaṃ ca te jaḍa udīkṣatāṃ pakṣma-kṛd dṛśām //
पति-सुतान्वय-भ्रातृ-बान्धवान् अतिविलङ्घ्य ते ऽन्त्य् अच्युतागताः । गति-विदस् तवोद्गीत-मोहिताः कितव योषितः कस् त्यजेन् निशि ॥
pati-sutānvaya-bhrātṛ-bāndhavān ativilaṅghya te 'nty acyutāgatāḥ / gati-vidas tavodgīta-mohitāḥ kitava yoṣitaḥ kas tyajen niśi //
रहसि संविदं हृच्-छयोदयं प्रहसिताननं प्रेम-वीक्षणम् । बृहद्-उरः श्रियो वीक्ष्य धाम ते मुहुर् अति-स्पृहा मुह्यते मनः ॥
rahasi saṃvidaṃ hṛc-chayodayaṃ prahasitānanaṃ prema-vīkṣaṇam / bṛhad-uraḥ śriyo vīkṣya dhāma te muhur ati-spṛhā muhyate manaḥ //
व्रज-वनौकसां व्यक्तिर् अङ्ग ते वृजिन-हन्त्र्य् अलं विश्व-मङ्गलम् । त्यज मनाक् च नस् त्वत्-स्पृहात्मनां स्व-जन-हृद्-रुजां यन् निषूदनम् ॥
vraja-vanaukasāṃ vyaktir aṅga te vṛjina-hantry alaṃ viśva-maṅgalam / tyaja manāk ca nas tvat-spṛhātmanāṃ sva-jana-hṛd-rujāṃ yan niṣūdanam //
यत् ते सुजात-चरणाम्बुरुहं स्तनेषु भीताः शनैः प्रिय दधीमहि कर्कशेषु अम्प्; तेनाटवीम् अटसि तद् व्यथते न किं स्वित् कूर्पादिभिर् भ्रमति धीर् भवद्-आयुषां नः ॥
yat te sujāta-caraṇāmburuhaṃ staneṣu bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu amp; tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiṃ svit kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāṃ naḥ //