Chapter 15

युधिष्ठिरे तु राज्यस्थे आश्रमादाश्रमान्तरम्

yudhiṣṭhire tu rājyasthe āśramādāśramāntaram

धृतराष्ट्रो वनमगाद् गान्धारी च पृथा द्विज

dhṛtarāṣṭro vanamagād gāndhārī ca pṛthā dvija

विदुरस्त्वग्निना दग्धो वनजेन दिवङ्गतः

vidurastvagninā dagdho vanajena divaṅgataḥ

एवं विष्णुर्भुवो भारमहरद्दानवादिकम्

evaṃ viṣṇurbhuvo bhāramaharaddānavādikam

धर्मायाधर्मनाशाय निमित्तीकृत्य पाण्डवान्

dharmāyādharmanāśāya nimittīkṛtya pāṇḍavān

स विप्रशापव्याजेन मुषलेनाहरत् कुलम्

sa vipraśāpavyājena muṣalenāharat kulam

यादवानां भारकरं वज्रं राज्येभ्यषेचयत्

yādavānāṃ bhārakaraṃ vajraṃ rājyebhyaṣecayat

देवदेशात् प्रभासे स देहं त्यक्त्वा स्वयं हरिः

devadeśāt prabhāse sa dehaṃ tyaktvā svayaṃ hariḥ

इन्द्रलोके ब्रह्मलोके पूज्यते स्वर्गवासिभिः

indraloke brahmaloke pūjyate svargavāsibhiḥ

बलभद्रोनन्तमूर्तिः पातालस्वर्गमीयिवान्

balabhadronantamūrtiḥ pātālasvargamīyivān

अविनाशी हरिर्देवो ध्यानिभिर्ध्येय एव सः

avināśī harirdevo dhyānibhirdhyeya eva saḥ

विना तं द्वारकास्थानं प्लावयामास सागरः

vinā taṃ dvārakāsthānaṃ plāvayāmāsa sāgaraḥ

संस्कृत्य यादवान् पार्थो दत्तोदकधनादिकः

saṃskṛtya yādavān pārtho dattodakadhanādikaḥ

स्त्रियोष्टावक्रशापेन भार्या विष्णोश् च याः स्थिताः

striyoṣṭāvakraśāpena bhāryā viṣṇoś ca yāḥ sthitāḥ

पुनस्तच्छापतो नीता गोपालैर् लगुडायुधैः

punastacchāpato nītā gopālair laguḍāyudhaiḥ

अर्जुनं हि तिरस्कृत्य पार्थः शोकञ्चकार ह

arjunaṃ hi tiraskṛtya pārthaḥ śokañcakāra ha

व्यासेनाश्वासितो मेने बलं मे कृष्णसन्निधौ

vyāsenāśvāsito mene balaṃ me kṛṣṇasannidhau

हस्तिनापुरमागत्य पार्थः सर्वं न्यवेदयत्

hastināpuramāgatya pārthaḥ sarvaṃ nyavedayat

युधिष्ठिराय स भ्रात्रे पालकाय नृणान्तदा

yudhiṣṭhirāya sa bhrātre pālakāya nṛṇāntadā

तद्धनुस्तानि चास्त्राणि स रथस्ते च वाजिनः

taddhanustāni cāstrāṇi sa rathaste ca vājinaḥ

विना कृष्णेन तन्नष्टं दानञ्चाश्रोत्रिये यथा

vinā kṛṣṇena tannaṣṭaṃ dānañcāśrotriye yathā

तच् छ्रुत्वा धर्मराजस्तु राज्ये स्थाप्य परीक्षितम्

tac chrutvā dharmarājastu rājye sthāpya parīkṣitam

प्रस्थानं प्रस्थितो धीमान् द्रौपद्या भ्रातृभिः सह

prasthānaṃ prasthito dhīmān draupadyā bhrātṛbhiḥ saha

संसारानित्यतां ज्ञात्वा जपन्नष्टशतं हरेः

saṃsārānityatāṃ jñātvā japannaṣṭaśataṃ hareḥ

महापथे तु पतिता द्रौपदी सहदेवकः

mahāpathe tu patitā draupadī sahadevakaḥ

नकुलः फाल्गुनो भीमो राजा शोकपरायणः

nakulaḥ phālguno bhīmo rājā śokaparāyaṇaḥ

इन्द्रानीतरथारूढः सानुजः स्वर्गमाप्तवान्

indrānītarathārūḍhaḥ sānujaḥ svargamāptavān

दृष्ट्वा दुर्योधनादींश् च वासुदेवं च हर्षितः

dṛṣṭvā duryodhanādīṃś ca vāsudevaṃ ca harṣitaḥ

एतत्ते भारतं प्रोक्तं यः पठेत्स दिवं व्रजेत्

etatte bhārataṃ proktaṃ yaḥ paṭhetsa divaṃ vrajet